اخراج 2000 کارگر لوله سازی اهواز

فاجعه ای که مدت ها انتظار وقوع آن می رفت بالاخره اتفاق افتاد. 2000 کارگر لوله سازی اهواز بیکار شدند. این بیکارسازی  هنگامی صورت  می گیرد که کارگران یک دوره طولانی مدت یک ساله یا بیشتر مبارزه را پشت سر گذاشته اند. در این جا نیز به نظر می رسد که کارگران فرصت های زیادی را از دست دادند. آنان خود را در حال جنب و جوش و مبارزه احساس می کردند و به راستی هم مبارزه کردند، اما مبارزه ای که از محاسبات سنجیده پیکار مؤثر طبقاتی و اعمال قدرت علیه سرمایه خالی بود. کارگران دست به راه پیمایی و تحصن و اعتراض زدند، اما صرف این کارها ها به هیچ کجای سرمایه فشاری وارد نمی آورد و هیچ اجباری را برای پرداخت هیچ حقوقی بر سرمایه داران تحمیل نمی کرد. سازمان تأمین اجتماعی به عنوان سرمایه دار دولتی کارخانه در طول این مدت همه برنامه ریزی های خود را علیه کارگران گام به گام اجرا کرد و در همین راستا جنبش کارگران را نیز به ورطه فرسایش هر چه بیشتر سوق داد. در طول ماه هایی که بیش از 2000 کارگر لوله سازی به طور مستمر با سرمایه دار شرکت درگیر بودند، 5000 کارگر نیشکر هفت تپه نیز روزمره بر سر همین مسائل با سرمایه داران کلنجار می رفتند. کارگران کشت و صنعت کارون نیز با همین معضل مواجه بودند. کارگران کاغذسازی نیز همین مشکل را داشتند. همه این ها در طول و عرض منطقه ای واحد و در کنار هم رنج ها و گرفتاری های کاملاً مشترکی را در وجود خویش درد می کشیدند و با خود حمل می کردند. مبارزات این کارگران می توانست به هم پیوند خورد، می توانست به جای مستهلک شدن در صرف اعتراض و راه پیمایی بی نتیجه به اعمال قدرت مؤثر علیه سرمایه تبدیل شود. می توانست به صورت شورایی و ضدسرمایه داری سازمان یابد. کارگران همه این مؤسسات می توانستند با این سازمانیابی به تصرف کارخانه ها اهتمام کنند. می توانستند برنامه ریزی کار و تولید این واحدها را به دست گیرند. می توانستند از کارگران نفت بخواهند که به یاری آنان بشتابند. می توانستند به مرکز ثقلی برای جنبش ضدسرمایه داری و شورایی تصرف کارخانه های درمعرض تعطیل در سراسر ایران تبدیل شوند. می توانستند همه کارگران 500 واحد بزرگ و کوچک تعطیل شده را به همرزمی خود و به تصرف تمامی این مراکز کار و تولید فراخوانند. همه این کارها می توانست در دستور کار مبارزات روز کارگران قرار گیرد. بحث بر سر پیروزی حتمی نیست. راه درست مبارزه این بود و در غیاب گزینش این راه، وضعیت بسیار دردناکی را تحمل می کنیم که همگی در زیر فشار آن در حال فرسودن و نابود شدن هستیم. 5000 کارگر نیشکر هفت تپه چیز چندانی به دست نیاورده اند. آنان حتی قدرت اعتراض سابق خود را نیز ندارند. کارگران کشت و صنعت کارون تضمینی برای اشتغال فردای خود ندارند و کارگران لوله سازی همگی اخراج شده اند. ما در طول سال گذشته بر کسر و کمبودهای اساسی مبارزات جاری همه این کارگران انگشت نهادیم. همه جا رهنمودهای سازشکارانه و سرمایه پسند را نقد کردیم و عوارض اسارت بار و شکست آور آن ها را تشریح نمودیم. اکنون نیز تأکید می کنیم که  هر کجا جلو ضرر را بگیریم سود است. باید دست به کار سازمانیابی شورایی و ضدسرمایه داری جنبش خود شویم وکارخانه های در معرض تعطیل را تصرف کنیم. راه دیگری نداریم.

22 اسفند 87