|
تظاهرات اول ماه مه، روز جهانی
کارگر، در کشورهای مختلف
آمریکا
بیش از 25000 کارگر در 29 بندر سواحل غربی آمریکا با وجود این که
روز چهارشنبه از طرف دادگاه به آن ها ابلاغ شد که حق ندارند روز اول ماه مه کار
را تعطیل کنند، براساس تصمیمی که در ماه فوریه اتخاذ کرده بودند از حق کارگری
خود برای تعطیل اول ماه استفاده کردند و با تظاهرات علیه جنگ خواهان پایان
فوری جنگ شدند. کارمندان شاغل در بنادر که اغلب برای شرکت های خارجی بزرگ کار
می کنند از همراه شدن با همکاران کارگر خود خود داری کردند و در سرکارهای شان
حاضر شدند.
باب مک ال رات رئیس اتحادیه
ILWU
در سخنانی- البته نه از موضع رادیکال کارگری- اعلام کرد که توده های کارگر
تصمیم دموکراتیک خود را در اوایل فوریه برای این اقدام گرفتند اما کارمندان از
موضع کارگران حمایت نکردند زیرا آن ها که با شرکت های بزرگ کار می کنند فقط در
فکر پول هستند اما کارگران این طور نیستند و با آن ها فرق دارند. ما به آمریکا
وفادار هستیم. ما جنگی را که نیروهای نظامی ما، کشور ما و اقتصاد ما را ویران
کرد نمی خواهیم. جنگی که برای ما 3 تریلیون دلار خرج برداشت. اکنون زمان به پا
خاستن است و ما امروز سهم خود را انجام می دهیم.
همان گونه که می بینیم ال رات از موضع میهن پرستی به مسئله نگاه
می کند و از نیروهای نظامی "ما" و اقتصاد "ما" سخن می گوید. از کی نیروهای
نظامی دولت جنگ افروز و سرکوبگر آمریکا نیروی کارگران محسوب شده اند؟ آیا نگه
داری و مخارج هنگفت این نیروها جز این که بار سنگینی بر دوش کارگران باشد
حاصلی دیگری برای طبقه کارگر داشته است؟ آیا در تمام طول تاریخ ایالات متحده
نیروها و یگان های نظامی آن جز کشتار و سرکوب در تمام جهان کار دیگری کرده اند؟
هنوز که هنوز است بمب های فروریخته در ویتنام پیدا می شوند و نمونه های دیگر
این شرارت ها کم نیست. این نیروها نیروهای مدافع سرمایه اند و برای منافع
سرمایه به اقصی نقاط جهان فرستاده می شوند. نیروهای نظامی همواره در خدمت طبقه
حاکم و ماشین سرکوب داخلی و خارجی آن هستند.
این جنگ و هر جنگ دیگری که جریان دارد یا در آینده برای منافع
سرمایه آغاز خواهد شد هم باید محکوم شود و هم باید بلافاصله پایان گیرد، اما از
موضع رادیکال کارگری. از طریق عدم شرکت کارگران در ساخت وسایل جنگی، از طریق
سرپیچی کارگران حمل و نقل زمینی و دریایی و هوایی در انتقال سلاح ها و مهمات
آن، از طریق عدم شرکت کارگران در جنگ به عنوان سرباز و غیره. و نه فقط از موضع
مخارج جنگ بلکه از موضع همبستگی با توده مردم کارگر و زحمتکش کشوری که این
نیروها آن را تخریب و از هستی ساقط می کنند.
ترکیه
در ترکیه تظاهرات در روز کارگر ممنوع اعلام شد. با وجود این
کارگران در محله تقسیم که در مرکز شهر استانبول قرار دارد و از نظر سیاسی مکان
مهمی برای کارگران است اجتماع کردند. اهمیت این مکان به این دلیل است که در اول
ماه مه سال 1977 اجتماع کارگران مورد حمله پلیس قرار گرفت و در اثر آن 40 نفر
از شرکت کنندگان در گردهمایی کشته شدند.
حدود 30000 نیروی امنیتی برای جلوگیری از تظاهرات کارگران و
فعالان کارگری به حالت آماده باش در آمده بودند. آن ها با خودروهای مسلح ، گاز
اشک آور، اسپری فلفل و ماشین آب پاش منطقه را در محاصره گرفتند. در گیری ساعت
ها ادامه داشت و طی آن 8 نفر به شدت زخمی شدند و 500 نفر نیز دستگیر گردیدند.
روسیه
30000 نفر در مسکو در راه پیمایی روز کارگر شرکت کردند.
جاکارتا
10000 نفر در تظاهرات اول ماه مه شرکت کردند.
بانکوک
در بانکوک کارگران شرکت کننده در تظاهرات روز کارگر خواهان
افزایش حداقل دستمزد شدند.
یونان
در اول ماه مه کارگران بخش حمل و نقل و خدمات عمومی اعلام یک
اعتصاب 24 ساعته کردند.
قابل ذکر است که اولا در بسیاری از کشورهای اروپایی اول ماه مه
اولا روز کارگر نامیده نمی شود بلکه به آن روز کار می گویند! دوما روزهای دیگری
از هفته اول ماه مه را تعطیل اعلام می کنند تا اولا از پذیرش روز جهانی کارگر
که به زعم آن ها سنتی سوسیالیستی است خودداری کنند و هم چنین امکان همبستگی
جهانی کارگری را منتفی سازند.
مه 2008
برای تماس اینجا را کلیک کنید | 
