| به بهانه تجمع اعتراضی کارگران " ایران صدرا" در بوشهر روز دوشنبه 5 فروردین ماه، بیش از 100 نفر از کارگران شركت "ایران صدرا" در مقابل استانداری بوشهر تجمع کرده و خواستاررسیدگی به مشکلاتشان شدند. لازم به ذکراست که مدیران شركت در آخرین روزسال 86، تعداد 384 نفرکارگر قراردادی را اخراج کردند. به گفته کارگران، مدیران شركت صنایع "ایران صدرا" دلیل اخراج کارگران قراردادی را پایان کار اعلام کرده اند، در حالی که چندین پروژه دیگر را در دست اجر دارند. کارگران ناراضی، خواستار بازگشت به کار و تامین امنیت شغلی خود شدند. در این خبر دو نکته مهم و قابل تامل برای ما کارگران وجود دارد. اول آن که اگرچه کار برای کارگر وجود دارد ما سرمایه دار بازهم کارگران قراردادی قدیمی را اخراج می کند تا به جای آن ها کارگران قراردادی جدید را استخدام کند. دلیل این امر هم روشن است : کارگرقراردادی قدیمی اگر بماند و قراردادش تمدید شود کم کم ادعای رسمی شدن خواهد کرد یا حداقل خواهان سنوات وحق و حقوق پایمال شده اش خواهد شد. در حالی که کارگرقراردادی جدید این مشکلات را برای سرمایه دار ندارد. قیمت نیروی کارش ارزان تر است (می توان گفت تقریبا مجانی است) و درنتیجه سود بیشتری برای سرمایه دار تولید می کند. کالای تقریب مجانی را اگر به شما هم بدهند آن را به کالای کمتر مجانی ترجیح می دهید. ما نکته مهم تر و آنچه مرا به نوشتن این یادداشت واداشت آن است که خودِ ما کارگران با دست خود زمینه اخراج و بدبختی خود و سودآوری و قدرت بیشتر سرمایه را فراهم می کنیم. 384 نفر اخراج شده اند ما فقط 100 نفر به اخراج خود اعتراض کرده اند. باز خدا پدر این 100 نفر را بیامرزد ! درموارد بسیاری، کارگران اخراجی حتی در همین حد هم اعتراض نمی کنند و با روی آوری به چاره جویی های فردی به دنبال کار در جاهای دیگر می روند. البته ناگفته نباید گذاشت که اکنون فشار سرمایه در ایران چنان بی امان شده که حتی فرصت اعتراض را هم از کارگر گرفته است، به این معنی که کارگر اخراجی فکر می کند که اگر حتی برای یک روز به جمع کارگران معترض بپیوندد خرجی آن روزِ خود و خانواده اش را از کجا بیاورد. با این همه و با آن که حتی خودِ این کارگر نیز می داند که این به اصطلاح چاره جویی و درواقع این سگ دو زدن دنبال کارِ شبه رایگان هیچ مشکلی از مشکلات او را حل نمی کند و فقط مرگ تدریجی او و خانواده اش را یک روزعقب ترمی اندازد، بازهم همکارانش را تنها می گذارد و به تجمع اعتراضی آن ها نمی پیوندد. و این همان چیزی است که من آن را فراهم کردن زمینه فقر و فلاکت و سیه روزی خویش با دستان خود می نامم. درست بر چنین بستری است که سرمایه قادر به تشدید استثمارهرچه وحشیانه تر کارگران می شود. این، قانون سرمایه است. تا زمانی که با نیروی متحد و متشکل کارگران رو به رو نشود هیچ حد و مرزی را برای توحش خود قائل نیست. یا همین درونمایه انسان کش سرمایه که باعث می شود کارگران با دست خود کمر به قتل خویش ببندند برای زدودن این لکه ننگ از دامن بشریت کافی نیست؟ محسن حکیمی 8/1/87 www.hamaahangi.com برای تماس اینجا را کلیک کنید | 
